یادت هست نسیم که که آمده بودی اینجا و می خواستی موزیک انتخاب کنی؟ چند ثانیه اولشان را گوش می دادی و اگر باب میلت نبود همه را تند تند رد می کردی. من توی دلم حرص می خوردم و هی دستم بی اختیار طرف ماوس کشیده میشد! فکر می کردم نباید در حقشان چنین کاری کرد. باید بهشان فرصت خودنمایی داد. خودم همیشه همین کار را می کردم. می نشستم به انتظار غافلگیر شدن، شنیدن قرمزی ِ ناله های ناگهانی ویولن، دیوانگی های گیتار و شیطنت های پیانو. کار درست را تو می کنی، من خوش خیال بودم. آدم ها و آهنگ ها از خیلی جهات شبیه هم اند. اگر از همان اول دلنشین نبودند، اگر از همان اول کنجکاوت نکردند یا چیزی را در دلت قلقلک ندادند نباید سرشان وقتی تلف کرد. چقدر راه دارم تا بزرگ شدن.